Mijn avonturen met George deel 5

19 en 24 juli 2018

Jullie denken misschien dat George met vakantie is, maar het ligt meer aan mijn hersens die oververhit zijn. Ik heb inmiddels twee avonturen van ons in mijn hoofd, maar ze wilden maar niet geschreven worden, geen zin kwam uit m’n vingers zoals ik het wilde. Nu toch nog maar eens proberen.

Vorige week donderdag kwam ‘s middags mijn jongste dochter kennismaken met George. Na natuurlijk wat verfrissingen en even bijpraten, heeft Alex George voorzichtig wakker gemaakt en naar mijn ‘startpunt’ gereden. We zijn gevieren vertrokken met onbekende bestemming. Dat onbekende bleek het Weusthagparkje te zijn, lekker dichtbij en heel rustig. Om in het parkje te komen, moesten George en ik wel een nieuw kunstje uithalen: een smal, oplopend paadje met aan het einde een haakse bocht overwinnen. Het is gelukt zonder om te kieperen, te gillen of te zweten. Vrij snel kwamen we bij het dierenweitje, waar vooral veel geitjes aan het grazen waren. Kennelijk was één van de grotere geiten diep onder de indruk van onze aanwezigheid, want die knielde eerbiedig voor ons. George verschoot er van en deed van schrik zijn licht aan. We hebben de geiten gerustgesteld, wij zijn niet om voor te knielen, wij zijn om naar te mekkeren… Het tochtje eindigde met een korte omweg via de snackbar. Ik heb gelukkig wel een foto van de eerbiedige geit.

Vandaag zijn we opnieuw naar het Weusthagpark geweest, Alex, George en ik. ‘t Was nog niet echt veel koeler buiten, maar we hoopten dat het tussen de bomen prettiger zou zijn dan in ons huisje waar momenteel een tropisch klimaat heerst. Het was inderdaad prettiger, al was het alleen al om de bomen, die ‘s avonds harsachtig beginnen te ruiken. George en ik zitten nog steeds in onze proeftijd, dus er moesten nieuwe hindernissen gezocht worden. Nah, natuurlijk heeft Alex die wel weten te vinden. Een smal en vreselijk mul zandpad. Zouden wij dat kunnen? Nou, het heeft me wel zoveel stress opgeleverd dat ik daarna een stukje rustig moest wandelen en George aan Alex heb overgelaten, maar we konden het inderdaad. En voor een volgende keer weet ik dus dat George ook zulke paadjes niet schuwt. Jullie zien, geen spectaculaire ongelukken of gekneusde ego’s dit keer, maar je weet nooit wat er een volgende keer gebeurt. Ik ga in ieder geval George verrassen met een paar vriendjes: een klein gehaakt valkparkietje en als het me lukt (ben zelf een patroontje aan het schrijven) een trotse pauw.

Parkietje

6 gedachten over “Mijn avonturen met George deel 5

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s