Over Anja van Dijk

Dromer, denker, doener, idealist, vrouw, moeder

Zwijmelen op zaterdag

Lang, lang geleden, toen ik nog getrouwd was met de vader van mijn dochters, werden in het weekend op de radio regelmatig top honderds van opeenvolgende jaren afgespeeld. Hij en ik bleven dan de hele nacht op om al die muziek op te nemen op onze bandrecorder. Heel speciale nachten, heel bijzondere sfeer en heel dierbare herinneringen met een vuurtje in de open haard, kaasjes en wijn op tafel en kaarsjes brandend. We luisterden naar muziek die we normaal gesproken nooit gehoord zouden hebben of die we op alledaagse dagen niet zouden zijn tegengekomen. Juweeltjes als ‘Ik heb mijn hart op Katendrecht verloren’ van Slome Japie, of ‘Mijn wiegie was een stijfselkissie’ van Zwarte Riek, maar ook klassiekers als ‘Those were the days’ van Mary Hopkins, ‘Sugar, Sugar’ van The Archies en ‘Wild Thing’ van The Troggs kwamen langs.

Elk heel uur was er natuurlijk nieuws. Dat namen we ook op, onder het motto ‘leuk voor later’. Het bleek ook echt leuk te zijn later, want ik heb regelmatig om mezelf moeten lachen omdat ik er steeds weer intrapte, het bericht over een verloskundige in Indonesië die baby’s verkocht. Mijn eerste reactie als dat nieuws voorbij kwam was steeds: “Och nee, alweer?! Wat erg!”, om me dan bijna direct te realiseren dat ’t oud nieuws was, dat we banden aan het afspelen waren. Eind augustus horen voospellen dat het zou gaan sneeuwen was ook wel grappig 😉

Een nummer dat me uit die tijd levendig is bijgebleven is ‘Sabre Dance’ van Love Sculpture. De Sabeldans van Khachaturian, maar dan een beetje anders. Een echte shake-you-awaker. Ik weet eigenlijk niet welke van de versies ik prefereer, dus ik zwijmel gewoon bij allebei.

Wil je zwijmels van anderen zien? Bij Tasja staan er nog meer.

Er is er één jarig, hoera!

25 september 2020 – Thabo is drie jaar!

Al weken herinneren we elkaar eraan op de olifantenchat: 25 september is Thabo jarig. Dat is zo’n verjaardag die niemand wil missen, want de verzorgers van Dierenpark Amersfoort doen met dierenverjaardagen extra hun best. En natuurlijk willen we zien of Thabo zijn verjaardagskaarsjes wel uit kan blazen.

Kijk even naar de datum, het is vandaag echt zover! Met een groepje feestgangers zaten we te kijken naar de verzorgers die de stal aan het uitmesten waren en versiering in de vorm van een nieuw speledingetje (een band) ophingen. En ja hoor, natuurlijk gingen ze ook een taart ‘bakken’ voor het feestvar… olifantje.

De trotse bakkers

Ze deden het duidelijk met visie en ervaring, een prachtige appeltaart met zorgvuldig uitgekozen en aangebrachte decoratie. Eetbaar natuurlijk. Geen kaarsjes, misschien vonden ze dat te gevaarlijk zo dichtbij al dat groen?

Thabo’s taart is bijna klaar

Gespannen zaten we te wachten tot de flappen zouden gaan bewegen als teken dat de jarige binnen zou komen, allemaal met een verjaardagsliedje in de startblokken op het puntje van de tong. Het duurde gelukkig niet lang, flapperdeflap en daar banjerde ons oogappeltje naar binnen. “Hoera, een nieuw speledingetje, daar moet een flinke douw tegen gegeven worden! Hé, wat ruik ik daar, appeltaart?” In galop dreunde Thabo van rechts achter naar midden voor, regelrecht naar de taart toe en … zonder stoppen draafde hij door en schopte de boel eens even fijn in de war en de decoratie de zijlijn in. Zijn taart stoof uit elkaar en hij propte snel wat van het lekkers in zijn mond.

Appeltaaaaaart!

Op dit punt in deze geschiedenis zaten we op de chat met z’n allen te schateren, huilen, brullen, juichen en joelen. Ik had last van een ‘clash of the tears’, de tranen van ontroering waren nog niet opgedroogd toen de tranen van het lachen er achteraan stroomden. Wat een feest, wat een gezelligheid en opgetogen sfeer op de chat, wat een mooi moment hebben we gedeeld met elkaar!

We kunnen met elkaar nog lang nagenieten van Thabo’s feestje, want Dikkie heeft een prachtig filmpje in elkaar geknutseld van de hoogtepunten van deze feestelijke dag.

Compilatie van Dikkie Spielberg, met toestemming van haar hier geplaatst. Dank daarvoor!

Niet meer meedoen is geen optie

Mag ik ook een miljoen volgers? Mag ik al die volgers dan vragen of ze asjeblieft mee blijven doen? Zodat alle mensen die al maanden ‘opgesloten’ zitten in hun huis, niet zelf meer naar de winkel durven, geen bezoek durven ontvangen, geen bezoekjes af durven leggen (zelfs niet aan hun hoogbejaarde ouders), hoop kunnen blijven houden dat ze binnen afzienbare tijd niet meer binnen hoeven te blijven en wel weer bezoek mogen krijgen? #ikdoenogsteedsmee #ikdoenietmeermee ?

Mijn moeder is 85 jaar, woont in een zorginstelling, en we hebben elkaar al sinds de uitbraak niet kunnen en mogen zien. Wij missen elkaar. Meer dan je beseft. Het idee dat ik haar afgelopen januari misschien wel voor het laatst gezien heb is onverdraaglijk, maar ik moet het wel verdragen.

Mijn dochters heb ik gelukkig vorige maand gezien. We hebben geluncht ergens op een buitenplaats met heel grote banken zodat we heel ver bij elkaar vandaan konden blijven, zonder dat we elkaar konden knuffelen of zelfs maar aanraken. We hadden een tijdlimiet van 3 uur. Toen het na twee uur ging regenen moesten we daar weg, zij naar respectievelijk Leiden en Rotterdam, ik gewoon hier in Hengelo. Binnen bij het restaurant was geen ruimte genoeg. Wij missen elkaar. Meer dan je beseft.

Vandaag is mijn huisgenoot jarig. Zijn bejaarde vader wil heel graag op bezoek komen, samen met een broer van mijn huisgenoot, maar dat durf ik niet aan. Voor hem dus geen feestelijke dag, voor zijn vader geen gelegenheid zijn oudste zoon te zien op deze voor hem bijzondere dag. Zij missen elkaar. Meer dan je beseft.

Vandaag is ook mijn oudste dochter jarig. Ze viert dat graag met vrienden en vriendinnen. Haar vader gaat meestal wel even langs voor koffie en een stukje taart. Ik woon te ver weg, even heen en weer zit er niet in, maar ik gun haar een feestelijke dag. Zij mist haar visite. Meer dan je beseft.

Begrijpen die mensen die niet meer meedoen wel wat de gevolgen zijn van hun statement? Ik snap best dat jongeren feestjes willen vieren. Dat ze hun vrijheid willen. Dat ze deze regels onverdraaglijk vinden. Maar denken ze dan dat niet-meer-zo-jong-eren geen feestjes willen vieren? Geen vrijheid willen? De regels niet onverdraaglijk vinden? En juist die niet-meer-zo-jong-eren zijn kwetsbaar en hebben minder tijd over om deze feestjes, die vrijheid in te halen.

Ik hoop dat ik iedereen die dit leest ooit in het echt kan ontmoeten. Dat we elkaar dan kunnen omhelzen, handen kunnen schudden, praten terwijl we elkaars mond kunnen zien, niet op anderhalve meter hoeven te blijven. #ikdoenogsteedsmee #nietmeermeedoenisgeenoptie

Zwijmelen

Een aantal weken geleden werd in de familie een muzikantje geboren. Tenminste, dat hij muzikaal is ga ik van uit. Zijn vader is zanger/gitarist/componist en zijn moeder is een symfonie van schoonheid, gratie en vriendelijkheid. Dit mooie jongetje, hun gezamenlijke compositie, heet Fender Rae. Ik was graag heel persoonlijk gaan feliciteren, maar dat is in deze tijd niet zo heel verstandig, dus ik heb een heel persoonlijk felicitatiekaartje gemaakt, er een heel lieve knuffel bij gehaakt en dat meegegeven met de heel geweldige oma van het heel kleine muzikantje.

Felicitatiekaartje

Kort daarna zag ik dat Remco, de zanger/gitarist/componist/vader, een prachtig nummer voor zijn zoon geschreven en opgenomen heeft. Misschien niet de doorsnee zwijmel, maar ik kan het niet laten het nummer met jullie te delen. Er zit zoveel soul in dit lied, en zoveel liefde, daar ga je vanzelf bij zwijmelen.

Ik heb toestemming van de ouders om de foto’s die zij speciaal voor mij gemaakt hebben aan jullie te laten zien. Hoe lief is dat 😉

Fender en knuffie
Fender zwijmelt bij knuffie 😉

Natuurlijk hoop ik stiekem dat het zijn lievelingsknuffel wordt 😉

Een bedeltje

Hoeveel meisjes hadden vroeger geen bedelketting of -armbandje? Ik had allebei en de ketting heb ik nog steeds, het armbandje ben ik helaas al vrij snel nadat ik het kreeg kwijtgeraakt bij mijn opa en oma in een bergje grasmaaisel. Denk ik. Ik heb zojuist opgezocht waar die naam, bedelketting of bedelarmband, vandaan kwam. Het blijkt dat iemand de bedeltjes aan je armband pas mocht bekijken als diegene je een nieuwe bedel gaf, of beloofde er één voor je te kopen.

Aan mijn bedelkettinkje hangt een olifantje. Olifanten zijn al zolang ik me kan herinneren mijn favoriete dieren, dus logisch dat ik ook een zilveren dikhuidje-met-slurf aan dat kettinkje had. (Hier had ik een foto van mijn ketting willen neerzetten, maar ik kan ‘m niet vinden… misschien aan één van mijn dochters gegeven?) Daar heb je de verbinding naar waar ik dit stukkie eigenlijk over wil schrijven: olifantenbedeltje. Dit is een olifantenbedel, maar dan niet één die aan een kettinkje of armbandje kan.

Al een aantal maanden volg ik de olifanten die in Dierenpark Amersfoort wonen via de webcams in de stal en in hun buitenspeelplek. Prachtige dieren, een mooie familie en ik word er steeds weer blij van als ik hen zie. Ik ben op 23 juli jl zelfs bij hen op bezoek geweest, echt een feest om van dichtbij War War, Indra, Kina en kleuterpuber Thabo te zien en te horen. Thabo wordt deze maand 3, maar hij doet graag alsof hij al een grootgegroeide, stoere bul is.

Door de corona-maatregelen zijn veel dierentuinen (onder andere, onder helaas veel andere) in zwaar weer terechtgekomen. Een poosje helemaal gesloten voor bezoekers en nog steeds niet op volle kracht mogen ontvangen zorgt voor snel leeglopende spaarpotjes. Daarom heeft een olifantencamvriedin/dierentuinliefhebber/medeblogster een nieuw spaarpotje gemaakt, waarin ‘we’ geld bij elkaar willen krijgen om Dierenpark Amersfoort en dan de olifanten in het bijzonder een beetje te helpen. Ziedaar mijn nieuwe vorm olifantenbedel! Je hoeft niet te betalen voor het kijken naar de foto’s die ik heb van de olifantenfamilie, maar een bijdrage in het spaarpotje zou geweldig zijn.

Olifantenfoto's
Thabo en zijn papa Maurice

Als je op de foto klikt kun je mijn olifantenfoto’s bekijken en als je kijkt bij het blog van Melody, waarin zij vertelt hoe je ook een duit in het potje kunt doen. Hopelijk kunnen wij met elkaar zorgen voor bijvoorbeeld een olifantenverjaardagstaart voor ‘kleine’ Thabo.

Trotse torens

Het is alweer 19 jaar geleden, de verwoestende aanslagen in de Verenigde Staten. Veel medemensen leven nog steeds met de gevolgen van wat onbegrijpelijk blijft.

trotse torens

bruggen naar de hemel

onbegrijpelijk geweld

de torens geveld

de bruggen een poort:

voor velen naar de hel

de hel van het leven

leven met de pijn van verlies

met de pijn van verminkt te zijn;

voor de doden een poort

toch naar de hemel

God, heb erbarmen.

Anja, 13 september 2001

Gezinnetje

Onder de schoonmaakmiddelenplank in het toilet woont al heel lang onze huisspin Gaby. Soms zit ze onderaan bij de tegeltjesvloer, soms maakt ze een uitstapje naar het plafond en soms loopt ze een rondje over de deur, maar ze gaat altijd terug naar het hoekje aan de rechterkant onder het plankje. Als ik op mijn gemak zit daar, kijk ik altijd een poosje naar haar verschillende bezigheden. Ze weeft wel eens een ragje of wat, wiebelt ook regelmatig zomaar wat met haar superslanke, elegante spinnenpoten, maar meestal zit ze vrij onbeweeglijk alleen maar zo’n beetje te suffen.

Een tijdje geleden zag ik opeens nog een spin. Zelfde bouw, maar een paar maatjes kleiner. Ik vroeg me af of Gaby een vriendje had, dat zou wel gezellig zijn voor haar. Er was in ieder geval wel een klik tussen Gaby en het vriendje. Ze leken nogal om elkaar heen te hangen en soms zag ik ze echt naar elkaar kijken. Helaas, na een paar dagen was het vriendje verdwenen. Ik weet zeker dat hij niet in de stofzuiger terecht gekomen is, want ik heb dat ding al een poosje niet aangeraakt.

Vorige week zag ik iets geks aan Gaby. Het leek alsof ze haar hoofd verloren was en dat haar koppie een paar millimeter verderop in haar ragje hing. Ik heb er niet veel aandacht aan besteed, spinnen doen wat spinnen moeten doen en als het hoofd verliezen erbij hoort, so be it. Later leek ze toch weer gewoon een complete spin. Tot ik vanavond weer eens op mijn gemak zat en Gaby begroette en bekeek. Dat bolletje, waarvan ik even gedacht had dat het haar bolletje was, blijkt een klein kluwentje spinnetjes geworden te zijn. Piepkleine baby’s van Gaby en vermoedelijk het op mysterieuze wijze verdwenen vriendje. Met aandacht heb ik toe zitten kijken hoe Gaby heel voorzichtig met haar poten de baby’s voorzichtig leek te aaien, zelfs met haar (gelukkig nog vastzittende) kopje kusjes leek te geven. 

Ik denk dat ik maar eens ga zoeken naar een ander plekje in huis voor het spinnengezin, want binnenkort komen er werklui het toilet vernieuwen. Dan moet het schoonmaakmiddelplankje er uit en dat zou een ontijdig en ruw einde betekenen van mijn huisspingezin.

Zwijmelen 05

Daar zit ik nou. Helemaal klaar om te gaan zwijmelen en opeens schiet alles weg. Geen idee wat ik wil schrijven over het nummer dat ik uitgekozen heb. Ja, ik weet wel iets, maar dat mag ik eigenlijk niet vertellen. Misschien lukt het me om heel omzichtig en wazig te blijven schrijven, zodat het net lijkt alsof ik niks verteld heb? Sommige mensen zijn daar heel goed in, die kunnen uren praten zonder dat je in de gaten hebt dat het in feite nergens over gaat. Best een uitdaging om dat zelf ook eens te proberen… en hopen dat er niemand gaat zeggen dat ik altijd al veel te lang over niks kan doorzeuren 😉

Even een aanknoopje vinden… kijk, daar is het al. Een knoopje. In een draadje. Ik ben aan het haken, draadjes dus! Niet zomaar iets aan het haken, maar een heel speciaal dekentje. Met alleen maar blije, positieve en liefdevolle gedachten er in want het wordt voor een heel speciaal iemandje. Tijdens het haken probeer ik alle geluiden om mij heen te vervangen door muziek die iets voor mij betekent: me blij maakt, herinneringen geeft, vrolijk maakt, waar voor mij veel hart en ziel in zit dus. Ik heb een lijstje met een aantal joetjoepjes en dat lijstje wordt bijna dagelijks aangevuld door mij en door iemand die weet voor welk speciaal iemandje het dekentje wordt, met wie ik veel herinneringen en muziek deel en die het met mij eens is dat er alleen maar mooie gedachten meegehaakt mogen worden.

Het bijzondere van het nummer waar ik vandaag bij zwijmel, is dat degene die nu intern zorgt voor het speciale iemandje en dat over een paar maanden ook extern gaat doen, deze muziek regelmatig afspeelt voor het iemandje. Toen ik zelf zorgde voor mijn eerste interne iemandje zijn de iemand met wie ik het lijstje aanvul en ik naar een concert geweest van deze in die tijd (en misschien nu nog wel) bekende groep. Dat eerste iemandje van hem en mij is een blij, sociaal iemand geworden en dat wens ik het nieuwe iemandje van harte toe.

Hehe, dit was een zware bevalling, maar ik geloof dat het me gelukt is superwazig en omzichtig te blijven.

O ja, het zwijmelnummer is Sultans of Swing van Dire Straits. Geniet!

Voor meer zwijmels kun je je hart ophalen bij

Tasja 

Spelletje

Jaren geleden ben ik begonnen met een online spelletje te spelen. Dat was in de periode dat ik tijd genoeg had om me te vervelen. Eigenlijk is het best een dom spelletje. Je kunt er niet veel, behalve van alles bouwen, leeg laten lopen, zoeken en weer opnieuw bouwen, of avonturen spelen met generaals en vechtersbazen in soorten en maten tegen boeven in allerlei soorten en maten die in vijandige kampjes zitten. Ik heb me laten verleiden door de naam en de plaatjes in de introductie. Die deden me denken aan een computerspelletje dat ik graag speelde. Helaas hield de overeenkomst op bij de plaatjes. Voor wie het graag wil weten, het heet The Settlers Online.

Begon ik met dit spelletje op een Nederlandse server, al snel vond ik dat er nog meer verveeltijd te verslaan was, dus maakte ik op een Engelse server ook een account aan. Daar kon ik iets sneller spelen omdat ik natuurlijk al wat ervaring had. Het was in het begin ook best leuk, er viel genoeg te ontdekken en er waren regelmatig speciale evenementen, waarbij je bijzondere generaals, gebouwen of andere meer of minder nuttige dingen kon verdienen. Die evenementen vergen wel veel aandacht en tijd, meer tijd dan ik te vervelen had. Vaak duurden ze een paar weken en dan was het zaak om zoveel mogelijk ‘online’ te zijn, zodat je alle queestes kon doen en zoveel mogelijk speciale items kon bemachtigen. Daardoor leek het of er tussen de evenementen door extra verveeltijd kwam, dus ach, ik kon er nog wel een server bij nemen. Een Duitse. Wat haalde ik me in mijn hoofd en op de hals? Nou, nog meer verveeltijd. Dus nog een server. Een Amerikaanse.

En nu lijkt mijn jaar beheerst te worden door de verschillende Settlers-evenementen. Er is een Valentijnsevenement, een Paasevenement, een Voetbalevenement, een Verjaardagsevenement, een Halloweenevenement en een Kerstevenement. Als er even geen evenement is, bedenken de jongens van Settlers wel een Speciale Missieperiode. Op dit moment is het Verjaardagsevenement aan de gang. En nou ben ik het zó zat! Ik heb geen vrije minuut meer, ‘moet’ alsmaar bouwen, slopen, vechten, tellen, aanklikken of zoeken. Er komt geen creativiteit aan te pas, behalve bij de inrichting van je stukje land, je kunt met gebouwen en veldjes schuiven.

Ik speel dus met gróte tegenzin. Ik zit mopperend avonturen te starten op vier verschillende servers, fronsend items aan te klikken op die vier landjes, ongeïnteresseerd handel te drijven om kaarsen of cakebeslag te krijgen, op de automatische piloot taarten te maken van die kaarsen en cakebeslag en ondertussen ligt er allerlei leuk haakwerk(loos), schieten er verhaaltjes, leuke woorden of zinnetjes door mijn hoofd en rammelt mijn maag. Waarom speel ik eigenlijk nog steeds? Nou… mijn partner speelt dit spel ook en is geneigd nog harder te mopperen tegen mij als ik niet speel dan ik tegen mezelf als ik wel speel. Peer pressure heet dat geloof ik. Toch ben ik een keer in opstand gekomen. Ik speel niet, echt nu niet en nooit NIET op de Franse server! Daar moet hij het maar alleen oplossen *grijns*

Zwijmelen op zaterdag

Crosby, Stills, Nash & Young

Zonder in al te veel details te treden wil ik een stukje van mijn leven delen. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje (met stadsrechten, dat dan weer wel) in het Westland. Heel beschermd als oudste kind in een traditioneel arbeidersgezin: vader, moeder, een zusje en een broertje. Mijn vader werkte lange dagen, mijn moeder was chronisch ziek en lag vaak in het ziekenhuis, mijn zusje was veel schattiger om te zien dan ik en mijn broertje was een nakomertje, de lieveling van het hele gezin. Als oudste moest ik vanzelfsprekend de wijste zijn, mijn zusje mee laten spelen, met mijn broertje wandelen en vanaf tamelijk jong meehelpen in huis. O, niks heftigs hoor, ik heb beslist achteraf een mooie jeugd gehad, hoewel dat toen misschien niet altijd zo voelde. Eigenlijk nogal doorsnee. Daar zit een beetje de kneep, dat doorsnee… 

Ik was wat genoemd werd pienter en kon vrij snel lezen en schrijven. In mijn eerste rapport schreef de juf met uitroeptekens: Anja kan al een opstelletje schrijven!!! Lezen deed ik alles wat los en vast zat, van straatnaambordjes tot de overlijdensadvertenties in het kerkblad. Natuurlijk had ik boeken, ik kan me bijna geen andere cadeautjes herinneren uit die tijd dan boeken en er was een bibliotheekje van de Gereformeerde Kerk waar ik lid van heb mogen worden (en dat was best bijzonder, wij waren Nederlands Hervormd…). Mijn moeder hield ook van lezen en had veel boeken. Dat waren lange tijd natuurlijk verboden vruchten, maar hé, wat kan er nou voor raars zijn met woorden in boeken? Ik las dus van alles, ook dingen die ik niet echt begreep, maar die me hogelijk intrigeerden. Waarschijnlijk was ik daardoor een beetje pedant, vroegrijp maar tegelijkertijd supernaïef meisje, dat niks liever wilde dan die prins op het witte paard uit al die romans tegenkomen om met hem (zonder paard, ik heb niks met paarden) en een stel kindertjes oud te worden. “… en ze leefden nog lang en gelukkig”. 

Een maand voor mijn 16de verjaardag kreeg ik verkering met Hans. Vanaf de eerste zoen wist ik dat hij mijn prins was. Het enige ros dat hij had was van staal en dat vond ik een enorme opluchting. Geen gedoe met stallen en draven. Doordraven was meer mijn ding. Ik was semi-professioneel olifantenmaker – van muggen natuurlijk -, dreef graag over, had last van mezelf aangeprate fobieën zoals die voor spinnen, en kon belevenissen nét dat beetje extra geven als ik ze vertelde. Mijn zusje zou later zeggen dat ik nogal een drama-queen was… Hans en ik hadden dan ook niet echt een kalme en soepele verkeringstijd. We hielden van elkaar, dat was wél zeker. 

25 november 1980 was onze trouwdag. Koud, winderig, maar wat een prachtige dag! Allebei vanuit huis getrouwd, niet eerst samengewoond of zo, maar toen dus eindelijk samen in ons knusse huisje met een grote open haard, drie slaapkamers en een postzegelgroot plaatsje achter, in een autovrij straatje in Maassluis. Overdag werkten we, ‘s avonds genoten we van ons huisje en elkaar en in de weekends hadden we vaak vrienden over de vloer. Na een tijdje kwamen er twee katten bij ons wonen. In 1985 werd onze eerste dochter geboren, in 1989 onze tweede dochter. We waren een heel gelukkig, open en warm gezin. Maar… natuurlijk is er een maar. Opeens was het niet meer genoeg voor mij. Ik was niet ongelukkig, maar ook niet himmelhoch jauchzend. Niet ontevreden, maar ook niet helemaal tevreden. Niet helemaal overbodig, maar ook niet meer echt nodig, niet voor Hans in ieder geval, dacht ik. Ik scheurde ons gezinnetje in tweeën: Myriam verhuisde met mij mee naar Hengelo en Esther bleef bij Hans in Maassluis wonen. 

En nu… Als ik terugdenk aan die tijd is er een soort heimwee, een melancholiek gevoel dat die tijd als gezin definitief achter ons ligt. Een gevoel van schuld dat ik ‘ons’ verdeelde. Maar vooral een gevoel van dankbaarheid dat we het zo goed gehad hebben. 

De tijd in Maassluis is weer tastbaar voor mij als ik ‘Our house’ van Crosby, Stills, Nash & Young hoor…