Mijn avonturen met George deel 5

19 en 24 juli 2018

Jullie denken misschien dat George met vakantie is, maar het ligt meer aan mijn hersens die oververhit zijn. Ik heb inmiddels twee avonturen van ons in mijn hoofd, maar ze wilden maar niet geschreven worden, geen zin kwam uit m’n vingers zoals ik het wilde. Nu toch nog maar eens proberen.

Vorige week donderdag kwam ‘s middags mijn jongste dochter kennismaken met George. Na natuurlijk wat verfrissingen en even bijpraten, heeft Alex George voorzichtig wakker gemaakt en naar mijn ‘startpunt’ gereden. We zijn gevieren vertrokken met onbekende bestemming. Dat onbekende bleek het Weusthagparkje te zijn, lekker dichtbij en heel rustig. Om in het parkje te komen, moesten George en ik wel een nieuw kunstje uithalen: een smal, oplopend paadje met aan het einde een haakse bocht overwinnen. Het is gelukt zonder om te kieperen, te gillen of te zweten. Vrij snel kwamen we bij het dierenweitje, waar vooral veel geitjes aan het grazen waren. Kennelijk was één van de grotere geiten diep onder de indruk van onze aanwezigheid, want die knielde eerbiedig voor ons. George verschoot er van en deed van schrik zijn licht aan. We hebben de geiten gerustgesteld, wij zijn niet om voor te knielen, wij zijn om naar te mekkeren… Het tochtje eindigde met een korte omweg via de snackbar. Ik heb gelukkig wel een foto van de eerbiedige geit.

Vandaag zijn we opnieuw naar het Weusthagpark geweest, Alex, George en ik. ‘t Was nog niet echt veel koeler buiten, maar we hoopten dat het tussen de bomen prettiger zou zijn dan in ons huisje waar momenteel een tropisch klimaat heerst. Het was inderdaad prettiger, al was het alleen al om de bomen, die ‘s avonds harsachtig beginnen te ruiken. George en ik zitten nog steeds in onze proeftijd, dus er moesten nieuwe hindernissen gezocht worden. Nah, natuurlijk heeft Alex die wel weten te vinden. Een smal en vreselijk mul zandpad. Zouden wij dat kunnen? Nou, het heeft me wel zoveel stress opgeleverd dat ik daarna een stukje rustig moest wandelen en George aan Alex heb overgelaten, maar we konden het inderdaad. En voor een volgende keer weet ik dus dat George ook zulke paadjes niet schuwt. Jullie zien, geen spectaculaire ongelukken of gekneusde ego’s dit keer, maar je weet nooit wat er een volgende keer gebeurt. Ik ga in ieder geval George verrassen met een paar vriendjes: een klein gehaakt valkparkietje en als het me lukt (ben zelf een patroontje aan het schrijven) een trotse pauw.

Parkietje

Mijn avonturen met George deel 4

15 juli 2018

Avond, zondag, winkels dicht, doel dichtbij: dat wordt een ritje met twee vingers in de neus voor mij, een half oog dicht voor Alex en een freewheelende George. Toch? Denken jullie dat? Laat me je geruststellen, het werd toch nog een avontuur(tje).

We gingen koffie drinken bij Maja en Peter, die 200 meter verderop wonen. Kort ritje dus. Alex had George netjes voor mij van stal gehaald en naar het pad naast ons huis gebracht tot ik klaar was met puf, sleutels en zakdoeken in m’n tas gooien. Weer vol zelfvertrouwen vertrokken en met een kalm vaartje naar het appartementencomplex gereden. Niks raars onderweg. Netjes de handel gehanteerd zoals het hoort, dus niet remmen zoals met de handrem van een fiets, maar juist de handel loslaten als ik wilde afremmen en stoppen, en de handel inknijpen zoals het pedaal van een naaimachine ingedrukt moet worden om sneller te gaan. Ik kreeg het gevoel dat ik het door begon te krijgen en komende week best in m’n eentje korte stukjes weg zou kunnen. Bij hun flat keurig de hal in gereden en ik wilde George daar op ons laten wachten, hij hoefde van mij niet mee naar boven. Alex vond het wel leuk als George toch mee ging, dus we zijn de lift in gereden. Alex bediende de knoppen van het liftpaneel en toen de liftdeur open ging kon ik er keurig rechtdoor uit. Geen vuiltje aan de lucht. Op de galerij gekomen moesten we even zoeken naar het goede huis, maar voordat ik kon zeggen dat de stoelen me niet bekend voor kwamen, hoorden we een wél bekende stem tegen ons zeggen dat we een verdieping hoger moesten zijn. Oh… hm… nou  ja, dan gaan we gewoon terug naar de lift en een stukje hogerop. Nou zijn galerijen over het algemeen best smal, dus George laten keren was geen optie, we moesten achteruit. Ook geen probleem, er zit tenslotte een achteruit op. Alex was al naar de automatische deur gelopen zodat die open zou gaan en ik er netjes doorheen kon. Met van die piepjes als was George een vrachtwagen reden we voorzichtig achteruit. Béng. “Hooo, stop, je zit ergens tegenaan!” Oké, dat is niet goed, die deur is toch open? Stukje vooruit. Weer de vrachtwagenpiepen van George. “HO-OOO, JE ZIT ERGENS TEGENA-HAAN!” Ja, kom nou, daar zit toch een deur? Een open deur? O, die zit meer naar links! Nee, rechts! Nee, als je achteruit rijdt toch links. Gloeiende gloeiende, welke kant moet ik nou op sturen? Ik weet het echt niet meer. Alex redde me, hij heeft George voor me achteruit gereden, zonder iets te raken door die deur, gekeerd, de lift in, verdieping hoger en naar de goede voordeur.. En ik? Ik sjokte er suffig achteraan, zal ik het ooit leren? 

Mijn avonturen met George deel 3

14 juli 2018

Nou, de eerste rit met lichamelijk letsel ook gehad, pfff… Ik moest er helemaal van snotteren, eerlijk waar. Hoe dat kan? Tja… 

Aan het begin van de avond zijn George, Alex en ik op pad gegaan naar het winkelcentrum hier vlakbij om wat boodschapjes te doen. Zonnig en ontspannen ritje, George gedroeg zich prima en ik voelde me behoorlijk  zelfverzekerd en happy, zo met mijn twee mannen. George netjes tussen van die fietshekjes geparkeerd. Wel gefluisterd dat hij voor mij veel beter is dan een fiets, maar bescheiden moet zijn tegenover auto’s, dus niet op een autoplekje mag staan. Hij keek meteen nogal hautain naar de fiets die naast hem stond, dat moet ik er nog uit zien te krijgen, een George die te hoog van de toren blaast past niet bij mij. Bij de supermarkt de gebruikelijke boodschappen gedaan en een jute boodschappentas gekocht die precies in het mandje voorop past. Die ga ik nog wel verfraaien natuurlijk, weg met dat supermarktlogo! Ik denk dat George dat ook leuk vindt, dan ziet hij er wat sjieker uit.

Ook de terugweg ging vlekkeloos, tot het moment dat ik het opritje naar de stoep in onze straat nam. ‘t Is een heel raar bochtje, waar ik vorige keren ook al moeite mee had, maar nu was er een extra obstakel, een meneer die daar zijn hond uit liep te laten en opeens hard nieste. Ik heb geleerd altijd ‘gezondheid’ te zeggen in zo’n geval, dus dat deed ik nu ook. Dat had ik niet moeten doen, want daardoor raakte ik van slag en kneep in de handel om te remmen en dat gebeurt dus niet als je knijpt, dan ga je juist harder en dat is niet handig als je een rare bocht neemt, waar links een ijzeren hekje staat. Daar knoeperde George dus tegenop en van schrik kneep ik nog harder in die handel en kwam loeihard met mijn knie tegen datzelfde hekje. Zo hard, dat het meisje dat in het huis achter het hekje woont verschrikt naar buiten kwam om te kijken of er een auto haar huis binnen aan het rijden was. Bibberend maar stoer heb ik haar gerustgesteld en ben dapper verder gereden tot in onze eigen tuin. Daar zag ik dat m’n knie open lag en er een paar mooie blauwe plekken zaten. En toen begon ik dus te snotteren. Niet zozeer van dat bloed of die blauwe plekken, maar van de deuk in m’n ego.

Ik moest van mezelf later op de avond nog een keer weg met George. Ik was bang dat hij anders voor lange tijd in de schuur zou moeten blijven. Om 22.00 u zijn we dus nog een keertje op pad gegaan. Mooi rustig op straat, geen niezende mannen, niet meer zo heet, en als de zon onder is ruikt de natuur zo lekker. Het ritje was perfect, stukjes Hengelo gezien die me nog onbekend waren en nergens gekke dingen of obstakels tegengekomen. Ik durf morgen best weer! Ik zorg er alleen wel voor dat ik voortaan altijd m’n mobieltje bij me heb, zeker als George en ik zonder Alex aan de rol gaan.

Mijn avonturen met George deel 2

12 juli 2018

Gisteren wilde George absoluut niet naar buiten. Het was onbestendig weer, af en toe viel er een plensbui en het was niet te voorspellen of hij droog zou blijven. Hij heeft geen paraplu of dakje, dus toen ik naar hem keek, keek hij heel boos terug. Echt zo van: als je het wáágt me weer bloot te stellen aan dat weer daar buiten, dan laat ik je onderweg mooi staan, ik ben gisteren al gedoopt! Natuurlijk wil ik goeie vriendjes blijven, dus ik ben maar afgedropen.

Vanavond moest hij er echter toch aan geloven. Het was mooi weer vandaag, de lucht was onbewolkt (of te donker om de wolken te zien) en ‘s avonds is het niet zo druk  op straat, dus prachtige omstandigheden om een rondje te maken. Gelukkig wilde Alex wel een eindje wandelen, dus die ging gezellig mee. George mocht nog steeds in schildpadstand rustig aan mij wennen en ik aan hem. We hebben het goed gedaan samen, voor het grootste deel dan.

schildpadje
schildpadstand 😉

Een paar kleine aandachtspuntjes tegengekomen, zoals het wel goed vast blijven houden van de handel, want als ik die loslaat weigert George ook nog maar een wiel te verdraaien, Ook zijn breedte moet ik nog leren inschatten, want volgens Alex reed ik af en toe midden op de weg, in plaats van netjes langs de kant. Ik heb wel vaak in de spiegel gekeken, en George laten knipogen als we een bochtje namen, en we zijn maar één keer bijna over de kop gevlogen. Dat kwam doordat Alex wel wilde weten hoe hard George en ik konden, dus toen heb ik de schildpadstand even opgeheven, de volumeknop (zal wel anders heten, maar daar lijkt het op) helemaal open gedraaid en de handel helemaal ingeknepen. Ik voelde me net een ouwe Max Verstappen. Tja, en toen reden we over een putdeksel en voelde ik George iets te heftig wiebelen… Oké, de volgende keer zal ik het volume iets geleidelijker terugdraaien, of de handel langzamer terug laten gaan in plaats van in één keer helemaal loslaten.

Ik hoop trouwens dat de meneren die de coniferenhaag zouden komen rooien en een schutting met de nieuwe deur op een andere plek zouden plaatsen daar niet te lang meer mee wachten, want de poortdeur is echt erg krap, zelfs Alex had moeite om George de tuin in te krijgen.

Kennismaking met George

10 juli 2018

Hij is er. Het is een jongen, prachtig blauw. Toen we elkaar zagen fluisterde hij: “ik heet George Galaxy, maar jij mag wel George zeggen”. Ik ben ook al met hem weggeweest. Het was een heel avontuur. Hij en ik zijn ook meteen gedoopt, zowel een vuurdoop (pfff, echt best eng!) als een doop met heel veel water. Niet voorzichtig een paar druppels om ons niet af te schrikken, nee, de volle laag. Ik weet nu meteen dat mijn regenjack niet waterdicht is. Het meisje dat hem bracht zag er ook niet uit alsof ze het droog hield. Zij heeft dapper naast me gewandeld, steeds met een hand op ingrijphoogte aan George. Dat was wel nodig. Mijn stuurmanskunst laat nog wel te wensen over en het achteruitrijden heb ik nog niet onder de knie, ik raakte Alex die (bezorgd of om me uit te lachen, dat durf ik niet te vragen) een paar keer achter mij liep, en ik ramde dus meteen onze poortdeur aan het eind van het oefenrondje.

Volgens mij heb ik niemand in levensgevaar gebracht, buiten mezelf dan, maar wat niet is kan nog komen. Misschien is het idee van mijn jongste, Myriam, nog niet zo slecht. Een fel oranje vlaggetje haken. En dan met de tekst “Pas op, beginnend gemotoriseerde bestuurder”. Ik ga mijn best doen dat vlaggetje snel overbodig te maken.

Hengelo, pas op, Anja is los!

Anja en George