Een bedeltje

Hoeveel meisjes hadden vroeger geen bedelketting of -armbandje? Ik had allebei en de ketting heb ik nog steeds, het armbandje ben ik helaas al vrij snel nadat ik het kreeg kwijtgeraakt bij mijn opa en oma in een bergje grasmaaisel. Denk ik. Ik heb zojuist opgezocht waar die naam, bedelketting of bedelarmband, vandaan kwam. Het blijkt dat iemand de bedeltjes aan je armband pas mocht bekijken als diegene je een nieuwe bedel gaf, of beloofde er één voor je te kopen.

Aan mijn bedelkettinkje hangt een olifantje. Olifanten zijn al zolang ik me kan herinneren mijn favoriete dieren, dus logisch dat ik ook een zilveren dikhuidje-met-slurf aan dat kettinkje had. (Hier had ik een foto van mijn ketting willen neerzetten, maar ik kan ‘m niet vinden… misschien aan één van mijn dochters gegeven?) Daar heb je de verbinding naar waar ik dit stukkie eigenlijk over wil schrijven: olifantenbedeltje. Dit is een olifantenbedel, maar dan niet één die aan een kettinkje of armbandje kan.

Al een aantal maanden volg ik de olifanten die in Dierenpark Amersfoort wonen via de webcams in de stal en in hun buitenspeelplek. Prachtige dieren, een mooie familie en ik word er steeds weer blij van als ik hen zie. Ik ben op 23 juli jl zelfs bij hen op bezoek geweest, echt een feest om van dichtbij War War, Indra, Kina en kleuterpuber Thabo te zien en te horen. Thabo wordt deze maand 3, maar hij doet graag alsof hij al een grootgegroeide, stoere bul is.

Door de corona-maatregelen zijn veel dierentuinen (onder andere, onder helaas veel andere) in zwaar weer terechtgekomen. Een poosje helemaal gesloten voor bezoekers en nog steeds niet op volle kracht mogen ontvangen zorgt voor snel leeglopende spaarpotjes. Daarom heeft een olifantencamvriedin/dierentuinliefhebber/medeblogster een nieuw spaarpotje gemaakt, waarin ‘we’ geld bij elkaar willen krijgen om Dierenpark Amersfoort en dan de olifanten in het bijzonder een beetje te helpen. Ziedaar mijn nieuwe vorm olifantenbedel! Je hoeft niet te betalen voor het kijken naar de foto’s die ik heb van de olifantenfamilie, maar een bijdrage in het spaarpotje zou geweldig zijn.

Olifantenfoto's
Thabo en zijn papa Maurice

Als je op de foto klikt kun je mijn olifantenfoto’s bekijken en als je kijkt bij het blog van Melody, waarin zij vertelt hoe je ook een duit in het potje kunt doen. Hopelijk kunnen wij met elkaar zorgen voor bijvoorbeeld een olifantenverjaardagstaart voor ‘kleine’ Thabo.

Lok-aardbei

Al jaren hebben wij aardbeienplanten in de tuin. Inmiddels hevig verwilderd, maar ik pluk er nog steeds de vruchten van. Als ik de kans krijg tenminste. We hebben hier nogal wat huisjesslakken in de tuin en die vinden aardbeien ook erg lekker. Vaak heb ik dus wedstrijdjes met slakken: wie is er het eerst bij de zomerkoninkjes. Nou zou je denken dat slakken dat altijd afleggen, maar helaas zijn dat vreselijke stiekemerds. Ze slaan toe als ik slaap! Omdat ik van alle dieren hou, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om slakkenkorrels of andere nare dingen neer te leggen om ze weg te houden en eigenlijk hebben zij net zoveel recht op de vruchten der natuur als ik. Nou hebben ze wel de onhebbelijke eigenschap om van alle vruchtjes een hapje te nemen en dan op zoek te gaan naar de volgende roodglanzende lekkernij, en dat vind ik wel een beetje jammer.

Gisteren regende het zachtjes, waardoor de slakken vroeger dan anders tevoorschijn kwamen. We zagen ze zonder aarzelen richting de sappige koninkjes glibberen. Op dat moment had mijn lief een briljante inval: hij plukte een aardbei waar al een slak aan de maaltijd zat en legde die op het pad van de aanstormende horde slakken. Wat denk je? Het werkte! Ze gingen rechtstreeks richting de lok-aardbei, zodat wij de overige rijpe aardbeitjes konden redden.

Wie of wat is Frambroosje?

Frambroosje, waarom die naam?

Er was eens… een meisje in een vrouwenlijf dat niet meer helemaal deed wat het meisje wilde. Daarom kreeg het meisje een scootmobiel. De scootmobiel en het meisje gaan graag samen op pad. Ze hebben een paar hechte banden en de scootmobiel stelde voor elkaar bij de naam te noemen. Voortaan heet de scootmobiel ‘George’ en het meisje ben ik.

Er was ook eens… een meisje dat een framboos in de tuin wilde. De framboos is geplant vlak bij de schuurdeur. George woont in de schuur. De framboos is een groeizuchtige struik, die haar takken ongecontroleerd de tuin in slingert en daarmee George zo ongeveer gevangen zet in de schuur. Een soort Doornroosje dus, maar dan verborgen door een framboos. Zonder George kom ik bijna nergens, dus ook ik ben indirect opgesloten door de framboos. De framboos biedt ook wel veel voordelen, want zij gonst van het leven. Bijen, vlinders, rupsjes, spinnen, vogels – er zijn ontelbaar veel diertjes die graag gebruik maken van deze woekerende framboos.