Oudejaarsavond 2021

Oudejaarsavond. Niet schrikken, ondanks dat de tijd vliegt, is het niet voor iedereen al oudejaarsavond, maar voor mij wel. Morgen begint een nieuw levensjaar, met toch wel spannende veranderingen. Ik ga verhuizen; helemaal in m’n eentje in een huisje met een tuintje wonen, ik wil allerlei creatieve en sociale ideeën uitwerken daar, en ik kan daar een echte, tastbare oma zijn voor mijn kleinzoon, een raadgevende en troostende moeder voor mijn dochters waar ik dan weer dichtbij woon en die als ze dat nodig hebben of er zin in hebben gewoon langs kunnen komen, een zus voor mijn zusje die dan ook eens gewoon binnen kan vallen met een verhaal of zorgen, en niet in de laatste plaats een dochter voor mijn moeder, waar ik dan zelf gewoon met Valys langs kan gaan.

Ik heb veel hulp bij het realiseren van mijn droomkasteeltje. Een behoorlijk grote groep mensen die diverse dingen voor me regelen en doen. Bijvoorbeeld mijn olifantengroepje, dat allerlei spulletjes uit eigen inventarissen en via ‘bedelen’ bij vrienden en bekenden bij elkaar gezocht heeft om mijn huisje in te richten. Ook wat olifantenvriendinnen die niet in genoemd groepje zitten, maar waar ik graag en regelmatig mee praat. Mijn zusje, die haar ogen openhoudt voor nog noodzakelijke dingen zoals wasmachine en koelkast. En dan niet te vergeten mijn allereerste vriendje (van toen we 13 waren) en de vader van mijn dochters. Zij nemen mijn huisje onder handen: behang afkrabben, verf afbranden, schilderen, behangen, sausen… Ik voel me zó bevoorrecht dat ik zoveel mensen om me heen heb die dit allemaal voor mij doen!

Ik koester hen allemaal, maar op dit moment ben ik een beetje ondersteboven. De vader van mijn dochters, opa van mijn kleinzoon, is in mijn huisje van een trapje gekieperd. Been gebroken! Wat een oliebol! Mijn oudejaarsavond kan best zonder zo’n oliebol… Lieve Hans, veel sterkte en beterschap.

Oudejaarsavondzon

Zwijmelen

Een schaaltje druifjes, een warme kamer, en Mendelssohn op m’n oren. Ik ben helemaal klaar om te gaan zwijmelen. Toch is niet Mendelssohn, hoe mooi ook, het onderwerp van mijn zwijmel. Die kan namelijk niet over iets anders gaan dan waar ik naartoe leef en waar afgelopen woensdag de eerste officiële stap voor gezet is. Ik ga verhuizen! Ik krijg mijn eigen plekkie, mijn én Frambroosjes sprookjeskasteeltje. Het staat in Den Haag, er hoort een tuin bij met struikjes, bomen, plantjes, vogels en allerlei kruipende en vliegende beessies.

Tuintje, een stukje ervan

Ik heb heel veel plannen voor de aankleding van mijn kasteeltje en de tuin. Het wordt een plek waar ik me veilig, tevreden en blij kan voelen en waar ik mijn creativiteit heerlijk de ruimte kan geven. Licht, veel planten, paarse fauteuiltjes (hoe zou ik daar nou aan komen?), rieten stoelen, gehaakte kleden op de bank die ik nog niet heb, gehaakte mandala’s voor alle ramen en een boekenkast met prenten- en kinderboeken op de onderste planken en speelgoed daartussen. Er is een apart kamertje voor mijn voorraad bolletjes, wolletjes, frutseltjes, papiertjes, klei, lapjes en kralen. Er is een keukentje waar ik kan koken en bakken wat ik wil, wanneer ik wil, dat ik allemaal kan delen met wie ik wil. En natuurlijk is er een slaapkamer voor mij, waar ik kan genieten van dromen, slaap, rust en zachtheid.

Paars fauteuiltje van Mel gekregen, 2 zelfs
maar hier zit ik op een witte tuinstoel, die ik van Wilma gekregen heb. Ook 2, trouwens

Ik besef dat het best even zal duren voor het allemaal geworden is zoals ik het mij voorstel, maar ik weet dat het goed is en nog beter wordt. Ik ga me overgeven aan wat er op mijn pad komt en waar ik me goed bij voel. De song die al vanaf het begin van deze stap door mijn hoofd speelt is ‘Sweet Surrender’ van John Denver, dus…

Om meer Zwijmels te lezen en luisteren kun je het beste even bij Tasja kijken.

Beste koning, lieve koningin (andersom of allebei mag ook),

Ik wilde eigenlijk naar bed, maar toen las ik op een nieuwswebsite dat de drie leeuwen uit Artis noodgedwongen (ik hoef niet uit te leggen waardoor toch?) naar Frankrijk gaan verhuizen. Dat kan toch niet? Dé dierentuin van Nederland zonder leeuwen? Leeuwen (heraldisch symbool voor dapperheid, grootmoedigheid en vorstelijke deugd) die in onze Nederlandse geschiedenis wonen, zoals jullie beiden met jullie dochters in Nederland wonen? Worden onze Nederlandse leeuwen opeens Franse lelieleeuwen?

Ik hoop dat jullie nog ergens een ouwe sok met muntjes hebben liggen, waarmee de Artis-leeuwen hun nieuwe, aan de huidige normen aangepaste verblijf kunnen krijgen, zodat ze in Nederland, in Artis, kunnen blijven. Echt, als ik zelf zo’n ouwe sok had liggen zou ik hem ondersteboven en binnenstebuiten keren om er ieder kruimeltje leeuwengeld uit te vissen zodat deze symbolen van kracht en Nederlandse overlevingsdrang, gewoon in Artis zullen kunnen blijven wonen.

Ik ben een idealist en een dromer, dus ik weet zeker dat mijn oproepje bij onze koning en koningin terecht zal komen…

Zwijmelen over niks

Ik ben dus een blogger van niks

Soms een paar blogs vlak na elkaar en dan weer weken stommetje spelen. Geen idee hoe dat komt. Ik vind schrijven leuk, ik maak ondanks het gekroonde isolement genoeg mee (vooral in mijn hoofd), ik vind reacties op wat ik geschreven heb leuk. Genoeg redenen om gewoon iedere dag, of om de dag, of zelfs maar één keer per week, iets te bloggen. En toch ben ik dus een blogger van niks. Heel veel niks zelfs, eigenlijk. Ik blog vaker niks dan wel iets.

Nou, zoiets dus. Ik schreef dit al weken geleden, maar nog steeds niks geblogd. En dat terwijl er nog veel meer bijgekomen is om over te schrijven. Laat ik vandaag dan maar eens een Zwijmel maken na al dat niks. En dan ook maar over niks. Stevie Nicks om precies te zijn. Een sterk, mooi mens waar ik me graag aan zou spiegelen. Haar betoverende persoonlijkheid, haar wens gezien te worden als een witte heks die door haar handelen en muziek mensen wat blijheid en lichtvoetigheid wil laten ervaren op moeilijke momenten, haar geïnspireerde teksten en haar prachtige stem… als ik later groot ben, wil ik Stevie Nicks worden, of in ieder geval zoals Stevie Nicks.

Voor meer zwijmels kun je terecht bij Tasja

2020 – 2021

Wat een wonderlijk jaar sluiten we af. Een jaar met veel stress, veel boosheid, veel verdriet, veel eenzaamheid. Ook een jaar met gemeenschapszin, met alternatieve manieren om elkaar vast te houden, met mooie initiatieven en met elkaar leren waarderen. 

Laten we het oude jaar niet vergeten, maar gebruiken als vruchtbare voedingsbodem voor het nieuwe jaar. Een basis voor een warm, gezonder en mooi nieuw jaar. Zo’n jaar wens ik iedereen toe!

Nieuw op Oud

Zwijmelen op zaterdag

Al vanaf de eerste keer dat ik de titel van deze blogrubriek zag, dat was bij Melody, zit er een liedje in mijn hoofd waarvan ik eigenlijk vind dat ‘t niet kan, maar het is zo hardnekkig aanwezig steeds, dat ik het nou maar eens van me af moet schrijven. Een extra duwtje kreeg ik een week geleden in een reactie op mijn zwijmel van die dag. Regenboogvlinder schreef dat ze zich een schoolkamp herinnerde en schoolkamp is precies waar dit liedje vandaan komt.

Ik heb geen idee of scholen nog steeds schoolkampen organiseren, maar mensen van mijn generatie herkennen vast wel wat van de schone liederen en opzegversjes uit die tijd. Zo was er een soort koeterwaals dat volgens mij uit de padvinderij kwam en waar je best flink op moest oefenen om het helemaal mee te kunnen ‘praten’. Het begon met een in onze oren onzinwoord, voorgezegd door iemand die het geheel al goed kende, om vervolgens door de rest van de groep gepapegaaid te worden: 

Flie

Flaai

Flie Flaai

Flie Flaai Flo

Fieste 

Koemelarie Koemelarie Koemelarie Fieste

O no no no not to Fieste

Ienemiene Bessemiene Oewapoewalamiene

Essemiene Salomiene Oewapoewa

Biebiebliodendodebobo bediedendadewada sjediedendade sjht en toe!

De bedoeling was dan dat de groep zo hard mogelijk hun aandeel riep. Als ik er nu naar kijk, ben ik bijna verbaasd dat in die tijd zo’n opzegliedje zoveel lol bracht. Ik denk niet dat je er nu nog mee aan zou moeten komen bij 14-jarigen.

Een ander fameus lied uit die tijd is de zwijmel die me al zo lang door het hoofd spookt bij het woord ‘zwijmel’. Een advies: als je ernstig fan bent van Edith Piaf zou ik nu stoppen met lezen, dit gaat je schokken tot in je tenen. Het is namelijk een grove verbastering van het o zo mooi Milord:

Ik heb toch zoiets geks,

ik heb een pleecomplex.

Ik hou zo van die geur

die teksten op de deur.

Zie ik hem openstaan

dan moet ik altijd gaan,

o doe die deur op slot,

ik ga eraan kapot

en doe de bril omhoog

want ik zit ook graag droog.

Ga je mee naar de plee,

ik zwijmel bij ‘t idee!

https://www.youtube.com/watch?v=vwe3CzWZ4Bg

Meer zwijmels? Ga gerust langs bij Tasja, daar staan er meer.

Zwijmelen

Mijn eerste schoolfeest

Net 13 was ik en ik had mijn eerste feest van de middelbare school, klassenavond noemden ze dat. Mijn jurk zie ik nog voor me: roze, paarse en lila bloemen, heel dunne mousseline, driekwart mouwen die enorm poften, een lijfje á la Sneeuwwitje, dus met nestels en een veter, een wijde rok waarvan de lengte in die tijd als ‘midi’ bekend stond, met als klap op de vuurpijl een heel gewaagd decolleté waar mijn doorgaans door mij verafschuwde maat voorgevel eindelijk eens voordelig in uitkwam. Een krijgertje, maar deze keer hinderde dat niet. Zulke mooie kleren wilde ik altijd wel krijgen. Ik voelde me de mooiste van het hele land, precies als in het sprookje. Het feest was in februari dus eigenlijk was de jurk veel te dun voor de tijd van het jaar, maar kou voelde ik niet in mijn gloeiend-mooie stemming.  Zo zou ik toch eindelijk wel indruk maken op Vincent, de jongen waar ik al vanaf het begin van het schooljaar stapelverliefd op was. Nee, sterker nog, alle jongens uit de klas zouden voor me vallen als een blokkentoren! 

Lange jurk met kasjmier motief bedrukt marine Pepe Jeans | La Redoute
Zoiets, maar dan roze, paarse en lila en heel andere mouwen, en met nestels en een veter, en … eigenlijk heel anders dus.

De avond voldeed geheel aan mijn verwachtingen. De jongens konden hun ogen niet van mijn goed gevulde lijfje afhouden, ze wilden allemaal wel met me ‘slijpen’, zoals dicht tegen elkaar aan over de dansvloer schuifelen toen heette, en het beste van de avond: Vincent koos mij uit voor de krantendans. Dat was een soort wedstrijd waarin ieder paartje op een krant danste, die steeds als de muziek stopte een keer dubbelgevouwen moest worden. Om te winnen moest je dus op het laatst als meisje opgetild worden door je danspartner om zo min mogelijk ruimte te gebruiken… Wij wonnen! Ik voelde me te gek en ik wist zeker dat ik dat allemaal aan die jurk te danken had.

Bij thuiskomst zaten mijn ouders op me te wachten. Natuurlijk wilden ze weten hoe het geweest was, wat we gedaan hadden en of er wel voldoende docenten bij aanwezig geweest waren. Midden in het spervuur van vragen stokte mijn vader en keek eens goed naar me. “Ben je in dié kleren weggeweest?” Domme vraag, ik had toch onderweg niet opeens iets anders aangetrokken? Hij keek nog eens naar me en zei toen tegen mijn moeder dat hij niet kon begrijpen dat ze mij zo de deur uit had laten gaan.

De volgende dag hing mijn jurk aan de kast. De rok was ingekort tot een truttige net-boven-de-knie lengte en in het decolleté was een alles verhullend ruche genaaid. Die jurk heb ik nooit meer aangehad.

De muziek uit die tijd, zo rond 1972, kan me nog steeds laten veranderen in een zwijmelende bakvis, met nummers als Ben van Michael Jackson, Child in Time van Deep Purple en het nummer van die krantendans You’re a Lady van Peter Skellern. Dit laatste nummer was ik eigenlijk nogal vergeten, maar doordat ik de laatste tijd heel veel muziek uit de jaren 70 aan het luisteren ben, schoot me bovenstaande gebeurtenis te binnen en wist ik dat dit mijn zwijmelbijdrage voor deze week moest worden.

You’re a Lady

Wil je zwijmels van anderen zien? Bij Tasja staan er nog meer.

Pippi of Oscar?

Maandenlang al kijk ik uren per dag op de cams van Dierenpark Amersfoort om maar niks van de geboorte van een babyslurfje te missen. In maart ben ik begonnen met kijken, kijken en nog eens kijken naar de drie damesolifanten die er rondlopen en die ik in het begin niet voldoende uit elkaar kon houden om de drachtige Indra direct te herkennen. Toen ik haar eindelijk bijna blindelings (nou ja… ) kon aanwijzen, bleek ze schijnzwanger te zijn en viel er dus geen geboorte mee te beleven.

Al langer werd op de chats die bij deze youtube-kanalen openstaan gefluisterd dat Kina, de dochter van Indra, waarschijnlijk ook/wel drachtig was en dat haar kalfje ergens in de herfst geboren zou worden. Naast de geweldige interactie met andere olifantenwatchers.was dit genoeg reden om bij die cams te blijven plakken. Er zijn mooie initiatieven geboren, hartsvriendschappen en dominosteentjesacties ontstaan tijdens dat geplak. Ik heb daar al eerder iets over geschreven.

Eerder deze week zoemde het rond op de chat dat er in Diergaarde Blijdorp een zeldzame geboorte ophanden was, namelijk die van een zwarte neushoorn-baby. Naïma was begin november uitgerekend en er waren webcams opgesteld in haar kraamkamers, dus van die geboorte wilde ik ook wel getuige zijn, vooral omdat Blijdorp in de tijd dat ik in Maassluis woonde met (toen) man en kinderen, ‘mijn’ dierentuin was.

Gisteravond gonsde het op de chat: Naïma is bezig! Ze loopt de hele dag al als een echte weeërige dame rondjes en heenenweertjes. Vanaf ongeveer 19.00 u heb ik aan één stuk door gekeken op de cams in haar kraamstallen. Ze heeft er twee en er hangen twee cams in elk, en met een rondracende Naïma doe je niks anders dan zelf mee racen tussen die vier cams om er maar bij te kunnen zijn als haar kind het levenslicht ziet. Het loonde: ik was getuige van de geboorte van een zeer zeldzaam zwart neushoorntje om 22.25 u! Ik zit hier, uren later, nog steeds met een glimlach van oor tot oor, ik was getuige van een wonder.

Diergaarde Blijdorp, gefeliciteerd met de geboorte van dit prachtige neushoornkind. Mag ik een suggestie doen voor de naam? Als het een jongetje blijkt te zijn vinden wij, olifantenwatchers met een passie voor alle dieren en met name voor dikhuiden, Oscar een prachtige naam, en als het een meisje is, is er geen toepasselijker naam dan Pippi, naar het oersterke meisje uit Zweden, dat zomaar in het onoverwinnelijke Rotterdam geboren had kunnen worden.

Hoi mam, ik ben het, je kind

Zwijmelen op zaterdag

Lang, lang geleden, toen ik nog getrouwd was met de vader van mijn dochters, werden in het weekend op de radio regelmatig top honderds van opeenvolgende jaren afgespeeld. Hij en ik bleven dan de hele nacht op om al die muziek op te nemen op onze bandrecorder. Heel speciale nachten, heel bijzondere sfeer en heel dierbare herinneringen met een vuurtje in de open haard, kaasjes en wijn op tafel en kaarsjes brandend. We luisterden naar muziek die we normaal gesproken nooit gehoord zouden hebben of die we op alledaagse dagen niet zouden zijn tegengekomen. Juweeltjes als ‘Ik heb mijn hart op Katendrecht verloren’ van Slome Japie, of ‘Mijn wiegie was een stijfselkissie’ van Zwarte Riek, maar ook klassiekers als ‘Those were the days’ van Mary Hopkins, ‘Sugar, Sugar’ van The Archies en ‘Wild Thing’ van The Troggs kwamen langs.

Elk heel uur was er natuurlijk nieuws. Dat namen we ook op, onder het motto ‘leuk voor later’. Het bleek ook echt leuk te zijn later, want ik heb regelmatig om mezelf moeten lachen omdat ik er steeds weer intrapte, het bericht over een verloskundige in Indonesië die baby’s verkocht. Mijn eerste reactie als dat nieuws voorbij kwam was steeds: “Och nee, alweer?! Wat erg!”, om me dan bijna direct te realiseren dat ’t oud nieuws was, dat we banden aan het afspelen waren. Eind augustus horen voospellen dat het zou gaan sneeuwen was ook wel grappig 😉

Een nummer dat me uit die tijd levendig is bijgebleven is ‘Sabre Dance’ van Love Sculpture. De Sabeldans van Khachaturian, maar dan een beetje anders. Een echte shake-you-awaker. Ik weet eigenlijk niet welke van de versies ik prefereer, dus ik zwijmel gewoon bij allebei.

Wil je zwijmels van anderen zien? Bij Tasja staan er nog meer.

Er is er één jarig, hoera!

25 september 2020 – Thabo is drie jaar!

Al weken herinneren we elkaar eraan op de olifantenchat: 25 september is Thabo jarig. Dat is zo’n verjaardag die niemand wil missen, want de verzorgers van Dierenpark Amersfoort doen met dierenverjaardagen extra hun best. En natuurlijk willen we zien of Thabo zijn verjaardagskaarsjes wel uit kan blazen.

Kijk even naar de datum, het is vandaag echt zover! Met een groepje feestgangers zaten we te kijken naar de verzorgers die de stal aan het uitmesten waren en versiering in de vorm van een nieuw speledingetje (een band) ophingen. En ja hoor, natuurlijk gingen ze ook een taart ‘bakken’ voor het feestvar… olifantje.

De trotse bakkers

Ze deden het duidelijk met visie en ervaring, een prachtige appeltaart met zorgvuldig uitgekozen en aangebrachte decoratie. Eetbaar natuurlijk. Geen kaarsjes, misschien vonden ze dat te gevaarlijk zo dichtbij al dat groen?

Thabo’s taart is bijna klaar

Gespannen zaten we te wachten tot de flappen zouden gaan bewegen als teken dat de jarige binnen zou komen, allemaal met een verjaardagsliedje in de startblokken op het puntje van de tong. Het duurde gelukkig niet lang, flapperdeflap en daar banjerde ons oogappeltje naar binnen. “Hoera, een nieuw speledingetje, daar moet een flinke douw tegen gegeven worden! Hé, wat ruik ik daar, appeltaart?” In galop dreunde Thabo van rechts achter naar midden voor, regelrecht naar de taart toe en … zonder stoppen draafde hij door en schopte de boel eens even fijn in de war en de decoratie de zijlijn in. Zijn taart stoof uit elkaar en hij propte snel wat van het lekkers in zijn mond.

Appeltaaaaaart!

Op dit punt in deze geschiedenis zaten we op de chat met z’n allen te schateren, huilen, brullen, juichen en joelen. Ik had last van een ‘clash of the tears’, de tranen van ontroering waren nog niet opgedroogd toen de tranen van het lachen er achteraan stroomden. Wat een feest, wat een gezelligheid en opgetogen sfeer op de chat, wat een mooi moment hebben we gedeeld met elkaar!

We kunnen met elkaar nog lang nagenieten van Thabo’s feestje, want Dikkie heeft een prachtig filmpje in elkaar geknutseld van de hoogtepunten van deze feestelijke dag.

Compilatie van Dikkie Spielberg, met toestemming van haar hier geplaatst. Dank daarvoor!