Zwijmelen op zaterdag

Al vanaf de eerste keer dat ik de titel van deze blogrubriek zag, dat was bij Melody, zit er een liedje in mijn hoofd waarvan ik eigenlijk vind dat ‘t niet kan, maar het is zo hardnekkig aanwezig steeds, dat ik het nou maar eens van me af moet schrijven. Een extra duwtje kreeg ik een week geleden in een reactie op mijn zwijmel van die dag. Regenboogvlinder schreef dat ze zich een schoolkamp herinnerde en schoolkamp is precies waar dit liedje vandaan komt.

Ik heb geen idee of scholen nog steeds schoolkampen organiseren, maar mensen van mijn generatie herkennen vast wel wat van de schone liederen en opzegversjes uit die tijd. Zo was er een soort koeterwaals dat volgens mij uit de padvinderij kwam en waar je best flink op moest oefenen om het helemaal mee te kunnen ‘praten’. Het begon met een in onze oren onzinwoord, voorgezegd door iemand die het geheel al goed kende, om vervolgens door de rest van de groep gepapegaaid te worden: 

Flie

Flaai

Flie Flaai

Flie Flaai Flo

Fieste 

Koemelarie Koemelarie Koemelarie Fieste

O no no no not to Fieste

Ienemiene Bessemiene Oewapoewalamiene

Essemiene Salomiene Oewapoewa

Biebiebliodendodebobo bediedendadewada sjediedendade sjht en toe!

De bedoeling was dan dat de groep zo hard mogelijk hun aandeel riep. Als ik er nu naar kijk, ben ik bijna verbaasd dat in die tijd zo’n opzegliedje zoveel lol bracht. Ik denk niet dat je er nu nog mee aan zou moeten komen bij 14-jarigen.

Een ander fameus lied uit die tijd is de zwijmel die me al zo lang door het hoofd spookt bij het woord ‘zwijmel’. Een advies: als je ernstig fan bent van Edith Piaf zou ik nu stoppen met lezen, dit gaat je schokken tot in je tenen. Het is namelijk een grove verbastering van het o zo mooi Milord:

Ik heb toch zoiets geks,

ik heb een pleecomplex.

Ik hou zo van die geur

die teksten op de deur.

Zie ik hem openstaan

dan moet ik altijd gaan,

o doe die deur op slot,

ik ga eraan kapot

en doe de bril omhoog

want ik zit ook graag droog.

Ga je mee naar de plee,

ik zwijmel bij ‘t idee!

https://www.youtube.com/watch?v=vwe3CzWZ4Bg

Meer zwijmels? Ga gerust langs bij Tasja, daar staan er meer.

Zwijmelen

Mijn eerste schoolfeest

Net 13 was ik en ik had mijn eerste feest van de middelbare school, klassenavond noemden ze dat. Mijn jurk zie ik nog voor me: roze, paarse en lila bloemen, heel dunne mousseline, driekwart mouwen die enorm poften, een lijfje á la Sneeuwwitje, dus met nestels en een veter, een wijde rok waarvan de lengte in die tijd als ‘midi’ bekend stond, met als klap op de vuurpijl een heel gewaagd decolleté waar mijn doorgaans door mij verafschuwde maat voorgevel eindelijk eens voordelig in uitkwam. Een krijgertje, maar deze keer hinderde dat niet. Zulke mooie kleren wilde ik altijd wel krijgen. Ik voelde me de mooiste van het hele land, precies als in het sprookje. Het feest was in februari dus eigenlijk was de jurk veel te dun voor de tijd van het jaar, maar kou voelde ik niet in mijn gloeiend-mooie stemming.  Zo zou ik toch eindelijk wel indruk maken op Vincent, de jongen waar ik al vanaf het begin van het schooljaar stapelverliefd op was. Nee, sterker nog, alle jongens uit de klas zouden voor me vallen als een blokkentoren! 

Lange jurk met kasjmier motief bedrukt marine Pepe Jeans | La Redoute
Zoiets, maar dan roze, paarse en lila en heel andere mouwen, en met nestels en een veter, en … eigenlijk heel anders dus.

De avond voldeed geheel aan mijn verwachtingen. De jongens konden hun ogen niet van mijn goed gevulde lijfje afhouden, ze wilden allemaal wel met me ‘slijpen’, zoals dicht tegen elkaar aan over de dansvloer schuifelen toen heette, en het beste van de avond: Vincent koos mij uit voor de krantendans. Dat was een soort wedstrijd waarin ieder paartje op een krant danste, die steeds als de muziek stopte een keer dubbelgevouwen moest worden. Om te winnen moest je dus op het laatst als meisje opgetild worden door je danspartner om zo min mogelijk ruimte te gebruiken… Wij wonnen! Ik voelde me te gek en ik wist zeker dat ik dat allemaal aan die jurk te danken had.

Bij thuiskomst zaten mijn ouders op me te wachten. Natuurlijk wilden ze weten hoe het geweest was, wat we gedaan hadden en of er wel voldoende docenten bij aanwezig geweest waren. Midden in het spervuur van vragen stokte mijn vader en keek eens goed naar me. “Ben je in dié kleren weggeweest?” Domme vraag, ik had toch onderweg niet opeens iets anders aangetrokken? Hij keek nog eens naar me en zei toen tegen mijn moeder dat hij niet kon begrijpen dat ze mij zo de deur uit had laten gaan.

De volgende dag hing mijn jurk aan de kast. De rok was ingekort tot een truttige net-boven-de-knie lengte en in het decolleté was een alles verhullend ruche genaaid. Die jurk heb ik nooit meer aangehad.

De muziek uit die tijd, zo rond 1972, kan me nog steeds laten veranderen in een zwijmelende bakvis, met nummers als Ben van Michael Jackson, Child in Time van Deep Purple en het nummer van die krantendans You’re a Lady van Peter Skellern. Dit laatste nummer was ik eigenlijk nogal vergeten, maar doordat ik de laatste tijd heel veel muziek uit de jaren 70 aan het luisteren ben, schoot me bovenstaande gebeurtenis te binnen en wist ik dat dit mijn zwijmelbijdrage voor deze week moest worden.

You’re a Lady

Wil je zwijmels van anderen zien? Bij Tasja staan er nog meer.

Pippi of Oscar?

Maandenlang al kijk ik uren per dag op de cams van Dierenpark Amersfoort om maar niks van de geboorte van een babyslurfje te missen. In maart ben ik begonnen met kijken, kijken en nog eens kijken naar de drie damesolifanten die er rondlopen en die ik in het begin niet voldoende uit elkaar kon houden om de drachtige Indra direct te herkennen. Toen ik haar eindelijk bijna blindelings (nou ja… ) kon aanwijzen, bleek ze schijnzwanger te zijn en viel er dus geen geboorte mee te beleven.

Al langer werd op de chats die bij deze youtube-kanalen openstaan gefluisterd dat Kina, de dochter van Indra, waarschijnlijk ook/wel drachtig was en dat haar kalfje ergens in de herfst geboren zou worden. Naast de geweldige interactie met andere olifantenwatchers.was dit genoeg reden om bij die cams te blijven plakken. Er zijn mooie initiatieven geboren, hartsvriendschappen en dominosteentjesacties ontstaan tijdens dat geplak. Ik heb daar al eerder iets over geschreven.

Eerder deze week zoemde het rond op de chat dat er in Diergaarde Blijdorp een zeldzame geboorte ophanden was, namelijk die van een zwarte neushoorn-baby. Naïma was begin november uitgerekend en er waren webcams opgesteld in haar kraamkamers, dus van die geboorte wilde ik ook wel getuige zijn, vooral omdat Blijdorp in de tijd dat ik in Maassluis woonde met (toen) man en kinderen, ‘mijn’ dierentuin was.

Gisteravond gonsde het op de chat: Naïma is bezig! Ze loopt de hele dag al als een echte weeërige dame rondjes en heenenweertjes. Vanaf ongeveer 19.00 u heb ik aan één stuk door gekeken op de cams in haar kraamstallen. Ze heeft er twee en er hangen twee cams in elk, en met een rondracende Naïma doe je niks anders dan zelf mee racen tussen die vier cams om er maar bij te kunnen zijn als haar kind het levenslicht ziet. Het loonde: ik was getuige van de geboorte van een zeer zeldzaam zwart neushoorntje om 22.25 u! Ik zit hier, uren later, nog steeds met een glimlach van oor tot oor, ik was getuige van een wonder.

Diergaarde Blijdorp, gefeliciteerd met de geboorte van dit prachtige neushoornkind. Mag ik een suggestie doen voor de naam? Als het een jongetje blijkt te zijn vinden wij, olifantenwatchers met een passie voor alle dieren en met name voor dikhuiden, Oscar een prachtige naam, en als het een meisje is, is er geen toepasselijker naam dan Pippi, naar het oersterke meisje uit Zweden, dat zomaar in het onoverwinnelijke Rotterdam geboren had kunnen worden.

Hoi mam, ik ben het, je kind

Zwijmelen op zaterdag

Lang, lang geleden, toen ik nog getrouwd was met de vader van mijn dochters, werden in het weekend op de radio regelmatig top honderds van opeenvolgende jaren afgespeeld. Hij en ik bleven dan de hele nacht op om al die muziek op te nemen op onze bandrecorder. Heel speciale nachten, heel bijzondere sfeer en heel dierbare herinneringen met een vuurtje in de open haard, kaasjes en wijn op tafel en kaarsjes brandend. We luisterden naar muziek die we normaal gesproken nooit gehoord zouden hebben of die we op alledaagse dagen niet zouden zijn tegengekomen. Juweeltjes als ‘Ik heb mijn hart op Katendrecht verloren’ van Slome Japie, of ‘Mijn wiegie was een stijfselkissie’ van Zwarte Riek, maar ook klassiekers als ‘Those were the days’ van Mary Hopkins, ‘Sugar, Sugar’ van The Archies en ‘Wild Thing’ van The Troggs kwamen langs.

Elk heel uur was er natuurlijk nieuws. Dat namen we ook op, onder het motto ‘leuk voor later’. Het bleek ook echt leuk te zijn later, want ik heb regelmatig om mezelf moeten lachen omdat ik er steeds weer intrapte, het bericht over een verloskundige in Indonesië die baby’s verkocht. Mijn eerste reactie als dat nieuws voorbij kwam was steeds: “Och nee, alweer?! Wat erg!”, om me dan bijna direct te realiseren dat ’t oud nieuws was, dat we banden aan het afspelen waren. Eind augustus horen voospellen dat het zou gaan sneeuwen was ook wel grappig 😉

Een nummer dat me uit die tijd levendig is bijgebleven is ‘Sabre Dance’ van Love Sculpture. De Sabeldans van Khachaturian, maar dan een beetje anders. Een echte shake-you-awaker. Ik weet eigenlijk niet welke van de versies ik prefereer, dus ik zwijmel gewoon bij allebei.

Wil je zwijmels van anderen zien? Bij Tasja staan er nog meer.

Er is er één jarig, hoera!

25 september 2020 – Thabo is drie jaar!

Al weken herinneren we elkaar eraan op de olifantenchat: 25 september is Thabo jarig. Dat is zo’n verjaardag die niemand wil missen, want de verzorgers van Dierenpark Amersfoort doen met dierenverjaardagen extra hun best. En natuurlijk willen we zien of Thabo zijn verjaardagskaarsjes wel uit kan blazen.

Kijk even naar de datum, het is vandaag echt zover! Met een groepje feestgangers zaten we te kijken naar de verzorgers die de stal aan het uitmesten waren en versiering in de vorm van een nieuw speledingetje (een band) ophingen. En ja hoor, natuurlijk gingen ze ook een taart ‘bakken’ voor het feestvar… olifantje.

De trotse bakkers

Ze deden het duidelijk met visie en ervaring, een prachtige appeltaart met zorgvuldig uitgekozen en aangebrachte decoratie. Eetbaar natuurlijk. Geen kaarsjes, misschien vonden ze dat te gevaarlijk zo dichtbij al dat groen?

Thabo’s taart is bijna klaar

Gespannen zaten we te wachten tot de flappen zouden gaan bewegen als teken dat de jarige binnen zou komen, allemaal met een verjaardagsliedje in de startblokken op het puntje van de tong. Het duurde gelukkig niet lang, flapperdeflap en daar banjerde ons oogappeltje naar binnen. “Hoera, een nieuw speledingetje, daar moet een flinke douw tegen gegeven worden! Hé, wat ruik ik daar, appeltaart?” In galop dreunde Thabo van rechts achter naar midden voor, regelrecht naar de taart toe en … zonder stoppen draafde hij door en schopte de boel eens even fijn in de war en de decoratie de zijlijn in. Zijn taart stoof uit elkaar en hij propte snel wat van het lekkers in zijn mond.

Appeltaaaaaart!

Op dit punt in deze geschiedenis zaten we op de chat met z’n allen te schateren, huilen, brullen, juichen en joelen. Ik had last van een ‘clash of the tears’, de tranen van ontroering waren nog niet opgedroogd toen de tranen van het lachen er achteraan stroomden. Wat een feest, wat een gezelligheid en opgetogen sfeer op de chat, wat een mooi moment hebben we gedeeld met elkaar!

We kunnen met elkaar nog lang nagenieten van Thabo’s feestje, want Dikkie heeft een prachtig filmpje in elkaar geknutseld van de hoogtepunten van deze feestelijke dag.

Compilatie van Dikkie Spielberg, met toestemming van haar hier geplaatst. Dank daarvoor!

Niet meer meedoen is geen optie

Mag ik ook een miljoen volgers? Mag ik al die volgers dan vragen of ze asjeblieft mee blijven doen? Zodat alle mensen die al maanden ‘opgesloten’ zitten in hun huis, niet zelf meer naar de winkel durven, geen bezoek durven ontvangen, geen bezoekjes af durven leggen (zelfs niet aan hun hoogbejaarde ouders), hoop kunnen blijven houden dat ze binnen afzienbare tijd niet meer binnen hoeven te blijven en wel weer bezoek mogen krijgen? #ikdoenogsteedsmee #ikdoenietmeermee ?

Mijn moeder is 85 jaar, woont in een zorginstelling, en we hebben elkaar al sinds de uitbraak niet kunnen en mogen zien. Wij missen elkaar. Meer dan je beseft. Het idee dat ik haar afgelopen januari misschien wel voor het laatst gezien heb is onverdraaglijk, maar ik moet het wel verdragen.

Mijn dochters heb ik gelukkig vorige maand gezien. We hebben geluncht ergens op een buitenplaats met heel grote banken zodat we heel ver bij elkaar vandaan konden blijven, zonder dat we elkaar konden knuffelen of zelfs maar aanraken. We hadden een tijdlimiet van 3 uur. Toen het na twee uur ging regenen moesten we daar weg, zij naar respectievelijk Leiden en Rotterdam, ik gewoon hier in Hengelo. Binnen bij het restaurant was geen ruimte genoeg. Wij missen elkaar. Meer dan je beseft.

Vandaag is mijn huisgenoot jarig. Zijn bejaarde vader wil heel graag op bezoek komen, samen met een broer van mijn huisgenoot, maar dat durf ik niet aan. Voor hem dus geen feestelijke dag, voor zijn vader geen gelegenheid zijn oudste zoon te zien op deze voor hem bijzondere dag. Zij missen elkaar. Meer dan je beseft.

Vandaag is ook mijn oudste dochter jarig. Ze viert dat graag met vrienden en vriendinnen. Haar vader gaat meestal wel even langs voor koffie en een stukje taart. Ik woon te ver weg, even heen en weer zit er niet in, maar ik gun haar een feestelijke dag. Zij mist haar visite. Meer dan je beseft.

Begrijpen die mensen die niet meer meedoen wel wat de gevolgen zijn van hun statement? Ik snap best dat jongeren feestjes willen vieren. Dat ze hun vrijheid willen. Dat ze deze regels onverdraaglijk vinden. Maar denken ze dan dat niet-meer-zo-jong-eren geen feestjes willen vieren? Geen vrijheid willen? De regels niet onverdraaglijk vinden? En juist die niet-meer-zo-jong-eren zijn kwetsbaar en hebben minder tijd over om deze feestjes, die vrijheid in te halen.

Ik hoop dat ik iedereen die dit leest ooit in het echt kan ontmoeten. Dat we elkaar dan kunnen omhelzen, handen kunnen schudden, praten terwijl we elkaars mond kunnen zien, niet op anderhalve meter hoeven te blijven. #ikdoenogsteedsmee #nietmeermeedoenisgeenoptie

Zwijmelen

Een aantal weken geleden werd in de familie een muzikantje geboren. Tenminste, dat hij muzikaal is ga ik van uit. Zijn vader is zanger/gitarist/componist en zijn moeder is een symfonie van schoonheid, gratie en vriendelijkheid. Dit mooie jongetje, hun gezamenlijke compositie, heet Fender Rae. Ik was graag heel persoonlijk gaan feliciteren, maar dat is in deze tijd niet zo heel verstandig, dus ik heb een heel persoonlijk felicitatiekaartje gemaakt, er een heel lieve knuffel bij gehaakt en dat meegegeven met de heel geweldige oma van het heel kleine muzikantje.

Felicitatiekaartje

Kort daarna zag ik dat Remco, de zanger/gitarist/componist/vader, een prachtig nummer voor zijn zoon geschreven en opgenomen heeft. Misschien niet de doorsnee zwijmel, maar ik kan het niet laten het nummer met jullie te delen. Er zit zoveel soul in dit lied, en zoveel liefde, daar ga je vanzelf bij zwijmelen.

Ik heb toestemming van de ouders om de foto’s die zij speciaal voor mij gemaakt hebben aan jullie te laten zien. Hoe lief is dat 😉

Fender en knuffie
Fender zwijmelt bij knuffie 😉

Natuurlijk hoop ik stiekem dat het zijn lievelingsknuffel wordt 😉

Een bedeltje

Hoeveel meisjes hadden vroeger geen bedelketting of -armbandje? Ik had allebei en de ketting heb ik nog steeds, het armbandje ben ik helaas al vrij snel nadat ik het kreeg kwijtgeraakt bij mijn opa en oma in een bergje grasmaaisel. Denk ik. Ik heb zojuist opgezocht waar die naam, bedelketting of bedelarmband, vandaan kwam. Het blijkt dat iemand de bedeltjes aan je armband pas mocht bekijken als diegene je een nieuwe bedel gaf, of beloofde er één voor je te kopen.

Aan mijn bedelkettinkje hangt een olifantje. Olifanten zijn al zolang ik me kan herinneren mijn favoriete dieren, dus logisch dat ik ook een zilveren dikhuidje-met-slurf aan dat kettinkje had. (Hier had ik een foto van mijn ketting willen neerzetten, maar ik kan ‘m niet vinden… misschien aan één van mijn dochters gegeven?) Daar heb je de verbinding naar waar ik dit stukkie eigenlijk over wil schrijven: olifantenbedeltje. Dit is een olifantenbedel, maar dan niet één die aan een kettinkje of armbandje kan.

Al een aantal maanden volg ik de olifanten die in Dierenpark Amersfoort wonen via de webcams in de stal en in hun buitenspeelplek. Prachtige dieren, een mooie familie en ik word er steeds weer blij van als ik hen zie. Ik ben op 23 juli jl zelfs bij hen op bezoek geweest, echt een feest om van dichtbij War War, Indra, Kina en kleuterpuber Thabo te zien en te horen. Thabo wordt deze maand 3, maar hij doet graag alsof hij al een grootgegroeide, stoere bul is.

Door de corona-maatregelen zijn veel dierentuinen (onder andere, onder helaas veel andere) in zwaar weer terechtgekomen. Een poosje helemaal gesloten voor bezoekers en nog steeds niet op volle kracht mogen ontvangen zorgt voor snel leeglopende spaarpotjes. Daarom heeft een olifantencamvriedin/dierentuinliefhebber/medeblogster een nieuw spaarpotje gemaakt, waarin ‘we’ geld bij elkaar willen krijgen om Dierenpark Amersfoort en dan de olifanten in het bijzonder een beetje te helpen. Ziedaar mijn nieuwe vorm olifantenbedel! Je hoeft niet te betalen voor het kijken naar de foto’s die ik heb van de olifantenfamilie, maar een bijdrage in het spaarpotje zou geweldig zijn.

Olifantenfoto's
Thabo en zijn papa Maurice

Als je op de foto klikt kun je mijn olifantenfoto’s bekijken en als je kijkt bij het blog van Melody, waarin zij vertelt hoe je ook een duit in het potje kunt doen. Hopelijk kunnen wij met elkaar zorgen voor bijvoorbeeld een olifantenverjaardagstaart voor ‘kleine’ Thabo.

Trotse torens

Het is alweer 19 jaar geleden, de verwoestende aanslagen in de Verenigde Staten. Veel medemensen leven nog steeds met de gevolgen van wat onbegrijpelijk blijft.

trotse torens

bruggen naar de hemel

onbegrijpelijk geweld

de torens geveld

de bruggen een poort:

voor velen naar de hel

de hel van het leven

leven met de pijn van verlies

met de pijn van verminkt te zijn;

voor de doden een poort

toch naar de hemel

God, heb erbarmen.

Anja, 13 september 2001

Gezinnetje

Onder de schoonmaakmiddelenplank in het toilet woont al heel lang onze huisspin Gaby. Soms zit ze onderaan bij de tegeltjesvloer, soms maakt ze een uitstapje naar het plafond en soms loopt ze een rondje over de deur, maar ze gaat altijd terug naar het hoekje aan de rechterkant onder het plankje. Als ik op mijn gemak zit daar, kijk ik altijd een poosje naar haar verschillende bezigheden. Ze weeft wel eens een ragje of wat, wiebelt ook regelmatig zomaar wat met haar superslanke, elegante spinnenpoten, maar meestal zit ze vrij onbeweeglijk alleen maar zo’n beetje te suffen.

Een tijdje geleden zag ik opeens nog een spin. Zelfde bouw, maar een paar maatjes kleiner. Ik vroeg me af of Gaby een vriendje had, dat zou wel gezellig zijn voor haar. Er was in ieder geval wel een klik tussen Gaby en het vriendje. Ze leken nogal om elkaar heen te hangen en soms zag ik ze echt naar elkaar kijken. Helaas, na een paar dagen was het vriendje verdwenen. Ik weet zeker dat hij niet in de stofzuiger terecht gekomen is, want ik heb dat ding al een poosje niet aangeraakt.

Vorige week zag ik iets geks aan Gaby. Het leek alsof ze haar hoofd verloren was en dat haar koppie een paar millimeter verderop in haar ragje hing. Ik heb er niet veel aandacht aan besteed, spinnen doen wat spinnen moeten doen en als het hoofd verliezen erbij hoort, so be it. Later leek ze toch weer gewoon een complete spin. Tot ik vanavond weer eens op mijn gemak zat en Gaby begroette en bekeek. Dat bolletje, waarvan ik even gedacht had dat het haar bolletje was, blijkt een klein kluwentje spinnetjes geworden te zijn. Piepkleine baby’s van Gaby en vermoedelijk het op mysterieuze wijze verdwenen vriendje. Met aandacht heb ik toe zitten kijken hoe Gaby heel voorzichtig met haar poten de baby’s voorzichtig leek te aaien, zelfs met haar (gelukkig nog vastzittende) kopje kusjes leek te geven. 

Ik denk dat ik maar eens ga zoeken naar een ander plekje in huis voor het spinnengezin, want binnenkort komen er werklui het toilet vernieuwen. Dan moet het schoonmaakmiddelplankje er uit en dat zou een ontijdig en ruw einde betekenen van mijn huisspingezin.